Luisterlezing 20 november: de magistrale pianosonate van Franz Liszt

Clara Schumann vond de enige sonate van Liszt ‘angstaanjagend’ en ‘weerzinwekkend’ en een criticus stelde dat iemand die dit mooi vond niet meer te helpen was! Toch werd deze mammoetsonate uit 1853 al snel populair, en zijn er in de 20ste eeuw al heel wat opnamen van gemaakt. Ondanks de vingerbekende virtuositeit er van.

Wie het halfuur durende werk beter leert kennen leert de piano kennen. Liszt weet alle mogelijke klanken aan het instrument te ontlokken: van grommende bassen die stormachtig uitbarsten, tot de lieflijkste passages die als een briesje dat ongrijpbaar aan je voorbijtrekken. lees verder >>

Interview met mij

Op de website van de ‘Noord Nederlandse Pianodagen‘ staat een interview met mij over de KlankZaak en alles wat me daarin beweegt. Bijzonder is dat deze Pianodagen geïnitieerd zijn door mijn ‘oude’ pianojuf Marijke de Gruil; zij, en de muziekschool waar zij lesgaf, zijn van onuitwisbare betekenis geweest voor mijn eigen muzikale ontwikkeling. Met mijn bijdrage aan deze pianodag in Emmen keer ik dus een beetje terug op het nest.

Recensie: Chopin, de biografie

Ik ben niet zo van de astrologie, maar als ik het aantal componisten dat rond de jaren ’10 van de 19de eeuw ter wereld kwam eens op een rijtje zet, dan zou ik bijna van mijn ongeloof vallen. Komt ie: 1803 Berlioz, 1809 Mendelssohn, 1810 Schumann en Chopin, 1811 Liszt, 1813 Wagner en Verdi. En met uitzondering van Verdi hebben ze elkaar ook allemaal in meer of mindere mate gekend, en zelfs goede vriendschappen onderhouden. Dat levert in deze biografie passages op die me sterk het gevoel geven dat ik erbij had willen zijn, desnoods als de spreekwoordelijke vlieg op de muur. Dat zou dan een muur geweest zijn van een van de vele luxueuze Parijse appartementen waar de soirées plaatsvonden die gefrequenteerd werden door toutes Paris. Liefst was ik aanwezig bij de in het boek beschreven avond bij Chopin zelf, waar onder anderen Liszt en zijn minnares Marie d’Agoult waren, Heinrich Heine, en natuurlijk de latere geliefde van Chopin, George Sand. De aanwezigen voerden politieke en filosofische discussies, waarvan de sigaren rokende en in mannenkleding gehulde Sand zich overigens verre hield (Chopin zou later benadrukken hoe onaantrekkelijk hij haar vond: “is dat wel een vrouw?”).
Maar later op de avond kropen Chopin en Liszt samen achter de piano om de aanwezigen te verbijsteren met hun spel…. (OMG!). lees verder >>