Concert HGO: Bach en Van Wassenaer

Afgelopen weekend maakte ik mijn debuut bij Het Gelders Orkest, in de zogenaamde ‘randprogrammering’ van het concert ‘Bach en Wassenaer’. Over mijn aandeel kan ik kort zijn; super om te doen! Een week lang zingt de muziek van het concert door me heen, lees ik, spit ik, verzamel ik… totdat er een verhaal ontstaat. Het verhaal dat de verschillende onderdelen voor mij met elkaar verbindt, het verhaal dat de essentie van deze muziek raakt. En natuurlijk een verhaal dat leuk is om te vertellen, en om aan te horen. De laatste dagen breng ik alles samen in een prezi-presentatie, die me in staat stelt om alles in een beeld te vangen, in en uit te zoomen, en de foto’s, geluids- en filmfragmenten er in te plaatsen. Done! lees verder >>

Liveblog van een onvoltooid concert

20131219-070733.jpg17.50 uur: de buurvrouw staat aan de deur met haar abonnement van de kamermuziekserie in de Vereeniging. Ze kan niet naar het concert van die avond; of ik belangstelling heb.
“Wat is het?” vraag ik natuurlijk.
“Broer en zus Stotijn”, antwoordt ze.
“Doe ik!” zeg ik meteen.
Het is bijzonder om broer Rick Stotijn (contrabas) en zus Christianne (mezzo-sopraan) samen op het podium te zien. Samen met pianist Joseph Breinl vormen ze vanavond een trio, met een rond contrabas en zang geformeerd programma van Bottesini, Ravel, Glinka voor de pauze, en na de pauze een aantal modernen waarvan ik alleen Michel van der Aa ken. lees verder >>

De Vijfde van Mahler

20131216-211315.jpgIk ontdekte pas op het nippertje dat de vijfde symfonie van Mahler op het programma stond, uitgevoerd door Het Gelders Orkest/Nederlands Symfonieorkest onder leiding van Ed Spanjaard. Cool! Ik kon me thuis even losmaken, bemachtigde nog een van de nog ruim voorradige toegangskaarten, en zat een uurtje later in een overvol zaaltje naar de inleiding te luisteren die verzorgd werd door een orkestlid.
Van die inleiding werd ik niet veel wijzer, helaas.
Maar de uitvoering was prachtig. Mahlers muziek in het algemeen, en deze symfonie in het bijzonder, bestaat uit tegenstellingen. Letterlijk levensgrote contrasten die je als luisteraar om de oren slaan, en die je maar beter gewoon kan ondergaan. En om dat te ondergaan is een live-uitvoering nog altijd onovertroffen, hoe goed de CD’s (of lossless-downloads) ook mogen zijn tegenwoordig. Je kunt je zelfs afvragen of een sublieme CD-opname opweegt tegen een mindere live-uitvoering… wie zal het zeggen?
Maar zoals gezegd, de contrasten in de symfonie doen je heen en weer slingeren. Meteen in het eerste deel al, na de bekende opening van de solotrompet (het reveille), wordt de duistere begrafenismars afgewisseld met een prachtige lyrische melodie; het geeft meteen het gevoel dat wát er ook mooi is in het leven, het ook altijd bedreigd is en het geluk zomaar voorbij kan zijn. De toon is onmiddellijk gezet.
En dat gaat ruim een uur door. Willem Mengelberg, de vriend van Mahler die als dirigent de Nederlandse première van de Vijfde voor zijn rekening nam, gaf de woorden van Mahler over de symfonische stemmingswisselingen weer (titels dik gedrukt, aantekeningen cursief): lees verder >>