Schubert

Het was even lopen naar de huizen van Franz Schubert. Er zijn er twee: zijn geboortehuis, en het huis waar hij gestorven is. Het laatste was gesloten (mijn fout, had niet goed gecheckt), en het eerste is vermoedelijk dat apartement. Maakt niet uit, ik ben er in ieder geval heel dicht bij.
Net als bij Beethoven lijk ik wel de enige die het leuk vind om het brilletje van Schubert van dichtbij te bekijken, maar dat vind ik niet erg. Ik neem de tijd, zelfs al dribbelt er steeds een meisje van het museumpje met me mee, om te kijken of ik de bril niet ga proberen denk ik.
Eens te meer ben ik diep onder de indruk van het genie van Schubert. 400 Werken gecomponeerd in 1818…. toen was ie… ehm.. 20?! Terwijl hij ook nog hulpje was op de school van zijn vader. Z’n eerste (uitgegeven) lied was ‘Erlkönig’, op z’n 17de. Een lied dat dramatisch zo knap in elkaar zit dat iedere componist blij mag zijn als ie iets dergelijks ergens-in-zijn-hele-leven gecomponeerd krijgt.
Nouja, wij kunnen weer andere dingen.
Maar ondanks de grote hoeveelheid fantastische composities, en ondanks het feit dat hem de eeuwigheid nog wel even ten deel zal blijven vallen, vind ik het van Schubert net zo eeuwig zonde dat hij niet langer door heeft kunnen componeren. Op een monument voor hem (geen foto) kun je dit epitaaf lezen: “Der Tonkunst begrub hier einen reichen Besitz, aber noch viel schoenere Hoffnungen”.

20130928-230044.jpg

20130928-230104.jpg

20130928-230122.jpg

20130928-230147.jpg

20130928-230232.jpg

20130928-230303.jpg

Reacties zijn gesloten.