Begraven

Ik heb dus veel gelopen deze dagen. Ik kon Wenen het beste bekijken in mijn looptempo, met m’n iPhone in de hand voor de navigatie.
Hier, op het Zentralfriedhof, ligt een aantal componisten bijelkaar. Of ze dit prettig gevonden zouden hebben weten we niet meer. Alleen van Schubert; hij had gezegd dat hij naast Beethoven begraven wilde worden. Hun sterfdata bleken uiteindelijk maar anderhalf jaar van elkaar verwijderd.
De foto’s van de graven (op volgorde): Schubert, Beethoven, lees verder >>

Haydn revisited

In het centrum van Wenen kun je dit uurwerk bekijken. Het is geen standaard klok, rond met wijzers. Het is meer een soort poppenkast. Figuren uit de Oostenrijkse geschiedenis trekken aan je voorbij, één figuur per uur. Dat gaat tamelijk langzaam. Maar als je de moeite neemt om precies op het middaguur te zijn, dan zie je er één per minuut, en dan hoor je nog allerlei betekenisvolle orgelmuziek erbij.
De laatste figuur is Haydn, met een viool in de hand sjokt ie achter keizerin Maria lees verder >>

Schönbergs Geburtshaus

Weer zo’n ‘I was here’-momentje, ook al is het dan zo’n 140 jaar later. Het huis waar Arnold Schönberg (1874 – 1951) geboren werd, vlak bij mijn logeeradres.
Toch vreemd: 140 jaar geleden zullen de mensen die zijn terwereldbestelling hebben meegemaakt geen idee hebben gehad van wat dat mannetje ging doen. Open deur, maar dat moet even. Ze kónden het ook niet weten. Dat hij min of meer eigenhandig de tonaliteit van de troon ging schoppen. Omdat ik dat nu wél lees verder >>

Schubert

Het was even lopen naar de huizen van Franz Schubert. Er zijn er twee: zijn geboortehuis, en het huis waar hij gestorven is. Het laatste was gesloten (mijn fout, had niet goed gecheckt), en het eerste is vermoedelijk dat apartement. Maakt niet uit, ik ben er in ieder geval heel dicht bij.
Net als bij Beethoven lijk ik wel de enige die het leuk vind om het brilletje van Schubert van dichtbij te bekijken, maar dat vind ik niet erg. Ik neem de tijd, zelfs al dribbelt er steeds een lees verder >>

Brahms

Van sommige componisten, in mijn beleving net zo dood als Bach of Mozart, zijn foto’s. Dat intrigeert me. Er is een foto van Frans Liszt (hij overleed in 1886) waar hij aan de piano zit, omgeven door een aantal intimi en geliefden, maar hij heeft de blik strak gericht op de norse buste van Beethoven. Hij was fan van Beethoven, dus op zich niet zo raar. Maar voor mij is het een soort time-loop; de ene (dode) componist die zichtbaar bewust kijkt naar een andere (nog dodere) componist.
Brahms lees verder >>

Mahler

Ook weer zo’n plek… je kunt er naar toe, maar als je er bent dan kun je niks – even kijken, begroeten, bedanken, fotootje maken. Meer niet. En toch doe je ‘t, en toch is het fijn.
Bedankt Mahler voor die fantastische ellenlange symfonieën, voor die liederen, voor die orkestrale kleuren en voor die muzikale reizen door landschappen waar in je steeds weer nieuwe dingen opvallen.

20130928-173331.jpg

20130928-173352.jpg

Strauss & het Prater

Alsof Wenen me even terecht wilde wijzen (zie vorige post), leidde het lot me naar de Prater, het iconische familiekermispark, met als bekendste attractie het ‘Wiener Riesenrad’. Een verkeerde overstap deed me hier stranden.
Strausswalsen schetterden me tegemoet, terwijl ik meeliep in een optocht van geklederdrachte wenenaren… is dit het Wenen van de wenenaren? En Mozart dan… lees verder >>